رنگ قرمز

اول صبح صدای زنگ موبایلم پرچم جنگ را بالا برد. عادت ندارم تلفنم روی زنگ باشد. پشت بند این صدا قلبم افتاد توی شکمم و دقیقا زیر نافم. شروع ‌کرد به ضربه زدن به آن. نه اینکه من نافم را زیادی دوست داشته باشم و نخواهم آب زیرش تکان بخورد .نه! غافلگیری قلبم را دوست ندارم.

سالها است که کسی صدای زنگ موبایلم را نشنیده است. حتی خودم نمی‌دانم چه آهنگی برای زنگش انتخاب کرده‌ام. منتظر تلفن مهمی باشم روی لرزش می‌گذارم وگرنه بیصدا بودنش انتخاب همیشگی من است. دوستانم می‌دانند که اگر از دسترس خارج باشم یعنی نمی‌خواهم کسی حتی شماره‌اش روی صفحه موبایلم به عنوان تماس از دست رفته افتاده باشد پس می‌روند تا در زمان مناسب‌تری به من تلفن بزنند.

گوشی را دست گرفتم و زل زدم به شماره‌ای که روی صفحه افتاده بود. کمی که گذشت قلبم ریزتر به نافم ضربه می‌زد. انگار کمی با موقعیت پیش آمده کنار آمده بود. ایستادم که شماره مورد نظر کوتاه بیاید و قطع کند. بعد از اینکه قطع کرد به شماره‌اش و علامتی که کنارش بود نگاه کردم. یک گوشی قرمز و یک پیکان شکسته روی آن سوار شده بود. چرا قرمز؟ یاد این افتادم که دکمه قطع تماس هم قرمز است.

دنیای ارتباطات با انتخابی که کرده زنجیره تداعی رنگ قرمز را هم در ذهن من بهم ریخته است. بچه که بودم وقتی می‌گفتند قرمز یاد گل‌های سرخ حیاط مادربزرگم می‌افتادم و یا دامن چین‎دار مادرم. بعد از آن حلقه تداعی این رنگ روی تیم‌های مورد علاقه‌ام از پرسپولیس گرفته تا منچستریونایتد بسته شد. چند سال اخیر چاکرا ریشه برایم تداعی می‌شود که رنگ بقا و حیات است. تداعی قرمز اما نمی‌دانم از کی و کجا به سقوط نابهنگام قلبم پشت نافم حلقه شد. استرس و نگرانی و گاهی ترس ترجمه‌اش می‌کنم. یادم نمی‌آید چطور این تداعی برایم ساخته شده ولی فکر می‌کنم با تدبیر همیشه بیصدا کردن موبایلم کمتر مورد تعرضش قرار می‌گیرم.

بانیان دنیای تکنولوژی با انتخاب رنگ قرمز می‌خواسته‌اند به ما این را تلقین کنند که در دسترس نبودن و قطع تماس کار خطایی است. انگار نمی‌دانسته‌اند چه احساسات و چه اتفاقاتی ممکن است به رنگ قرمز و تماس‌ها زنجیر شود.

گاهی خوب است برای دلمان هم که شده قانون دیکته شده جهان تکنولوژی را نادیده بگیریم. یعنی برای هیچ‌کس اتفاق نیفتاده که تابلو‌های قرمز رنگ راهنمایی رانندگی را نادیده بگیرد؟ شده. گاهی مزه کنیم همین نادیده گرفتن پیکان کجِ سوار بر گوشی قرمز را. مزه‌ای که همیشه ممنوعه‌ها داشته‌اند درست است کمی گَس بوده اما دلپذیری هم داشته است.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 × دو =